Co to jest gramatura tektury? Tektura o gramaturze 400 gramów na 1 m kwadratowy, a może 500 i więcej? Jak należy rozumieć parametr ECT, PET i czy norma ISO 3036:1975 ma rzeczywiście decydujący wpływ na jakość gotowego produktu? Dziś przyglądamy się podstawowym parametrom tektury falistej.

Budowa i podstawowe właściwości tektury falistej

Gramatura tektury falistej nie jest bez znaczenia

Gramatura tektury – to po prostu wartość grubości papieru w tekturze (inaczej mówiąc – gęstość kartonu). Im większa wartość gramatury tym większy ciężar tektury, ale i jej sztywność oraz wytrzymałość (tektura powinna być bardziej odporna na uszkodzenia mechaniczne).

Gramatura to jeden z bazowych parametrów fizycznych każdej tektury falistej. W zależności od indywidualnych potrzeb, producenci oddają klientom tekturę o gramaturze w zakresie od 350 (przy tekturach trójwarstwowych) do nawet 800-900 gramów na 1 m kwadratowego w przypadku tektur pięciowarstwowych i bardziej złożonych (jej wartość może być podawana z uwzględnieniem warstwy kleju lub bez niej).

Uwaga!
Należy przyjąć, że zakres tolerancji na gramaturę tektury falistej w zależności od wybranego producenta oraz technologii produkcji wynosi od 1 do 5%.

Każda tektura falista wprowadzona do obrotu powinna spełniać normę PN-ISO 536:1996.

Im wyższa gramatura, tym potencjalnie wyższa odporność tektury na zgniatanie krawędziowe i przebicie.

Odporność na przebicie punktowe tektury falistej PET

Drugim najważniejszym kryterium wyboru tektury falistej jest jej odporność na tzw. przebicie punktowe. PET wyraża wartość energii w dżulach [J], jaką należy użyć, aby przebić tekturę trójkątnym ostrosłupem, który przymocowuje się na wahadle. Odporność na przebicie punktowe pozwala na oszacowanie, czy opakowanie wykonane z tektury zagwarantuje odpowiednią ochronę transportowanego produktu.

Na ostateczną odporność na przebicie tektury falistej (w praktyce) mają znaczenie także warunki fizyczne, a w tym przede wszystkim wilgotność powietrza.

Odporność na zgniatanie kolumnowe – krawędziowe ECT

ECT to wskaźnik odporności tektury falistej na zgniatanie krawędziowe (inaczej także kolumnowe). To drugi najważniejszy parametr określający z jakiej klasy produktem mamy do czynienia. ECT wyraża się w kN na 1 w kw. W zależności od rynku, badanie ECT może mieć nieco inny przebieg. Norma PN-EN ISO 3037:2000 wskazuje jednak, iż pomiar sprowadza się do umieszczenia tektury falistej między dwoma płytami zgniatającymi (tektura położona prostopadle do płyt zgniatających) aż do chwili, w której arkusz papieru ulega załamaniu. ECT wyraża w praktyce maksymalną siłę zgniatania, w jakiej nie dochodzi do trwałego odkształcenia – zniszczenia tektury.

Kluczowy wpływ na wartość ECT ma klasa papieru wykorzystana do produkcji. Można przyjąć za regułę, że niższą odporność na zgniatanie kolumnowe – krawędziowe wykazuje tektura falista, do której wykorzystano arkusze papieru z recyklingu (włókien obróbki wtórnej).

Odporność na zgniatanie płaskie FCT

Tekturę falistą bada się także pod względem odporności na zgniatanie płaskie (samą tekturę, a także gotowe produkty, np. opakowania). Tekturę układa się równolegle do prasy i zgniata aż do chwili, kiery fale zostaną złamane. FCT wyraża się w N.

Płaskość leżenia tektury falistej (inaczej: wygięcie)

Przez pojęcie płaskości leżenia należy rozumieć relację wysokości maksymalnego wychylenia – wygięcia tektury falistej do jej długości. Im niższa wartość płaskości, z tym lepszym produktem mamy do czynienia (tektura o lepszej gramaturze, złożona z wielu warstw ma niższą tendencję do wyginania pod własnym ciężarem). Przyjmuje się, że płaskość leżenia nie powinna być wyższa nić 3 do 4%.

Pozostałe parametry tektury falistej

Producenci tektury mogą podawać także wartości uzupełniające, które pozwalają na bardziej precyzyjne określenie klasy produktu z jakim mamy do czynienia, a w tym m.in

  • Wytrzymałość na rozciąganie (określana w N): zależna przede wszystkim od jakości arkusza, a w tym liczby oraz siły wiązań między włóknami papieru.
  • Rozciągliwość (określana w %): zależna przede wszystkim od długości włókien, sprasowania, wypełnienia oraz stopnia zmielenia samej masy papierniczej, z której powstają gotowe arkusze do dalszej obróbki.

Poza tym należałoby wskazać także na sztywność zgniatania, odkształcenie plastyczne, ściśliwość, współczynnik sprężystości i tarcia.

Serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystając z portalu użytkownik wyraża na to zgodę.